Afbouwen na het seizoen: wat de zeelucht met de elektra van ons paviljoen deed

Windkracht zes uit het zuidwesten, en wij staan met z’n vieren buitenlampen van de gevel te schroeven. Achter ons ligt het strand bijna leeg, op een man met een vlieger en twee honden na. Het is de tweede week van oktober en ons paviljoen op het Noorderstrand gaat, net als elk jaar, terug in de containers tot het voorjaar.

Ik doe dit seizoensritueel nu voor de zevende keer. Je krijgt er een routine in: eerst het terras, dan de keuken, dan de gevel en als laatste het dak. Wat ik dit jaar anders deed, was alles wat met stroom te maken had apart leggen op een pallet in plaats van het in dozen te gooien. Dat had een reden. Sinds augustus knipperde de verlichting langs het terras op vochtige avonden, en twee keer viel de stroom in de bar uit op een moment dat het strand vol stond.

Groen, wit en bruin

Toen we de armaturen eraf hadden, zag je het meteen. Op de koperen aansluitingen in de buitencontactdozen zat een groene aanslag. De aluminium lampkappen hadden witte poederplekken, en de schroeven waarmee ze aan de gevel zaten waren bruin en liepen nauwelijks meer los. Eén klemmetje in een lasdoos onder de luifel was zo aangetast dat het draadje er bij het openen gewoon uit viel.

Wie aan de Boulevard of op het strand een zaak heeft, kent dit waarschijnlijk wel. De lucht is hier altijd zout, ook op dagen dat je het niet ruikt. Fijne zoutdeeltjes slaan neer op alles wat buiten hangt, trekken vocht aan en vreten zich langzaam in metaal. In een woonwijk een paar kilometer landinwaarts houdt een buitenlamp het vaak jaren uit. Hier merk je na één zomer al verschil.

Een tweede paar ogen bij de pallet

Omdat ik niet zeker wist wat ik in het voorjaar opnieuw kon ophangen, heb ik een elektricien Scheveningen gevraagd om een middag langs te komen terwijl alles nog uit elkaar lag. Hij liep de pallet langs en sorteerde. Een deel van de armaturen kon na schoonmaken terug, een deel niet. Volgens hem kwam het knipperen door vocht in juist die aangetaste lasdoos, waardoor de aardlekschakelaar op natte avonden reageerde. Dat zie je pas als je de boel openmaakt.

Zijn advies voor volgend seizoen ging vooral over materiaal. Armaturen en contactdozen met een hoge IP-waarde, zodat er minder vocht en zout binnenkomt. Bevestigingsmateriaal in roestvast staal van de soort die beter tegen zout bestand is dan gewoon rvs, en geen verzinkte schroeven meer. Kabelwartels die echt afsluiten, en losneembare verbindingen die we in de winter droog en afgedopt kunnen opslaan. Wat ook hielp om te horen: het is geen slordigheid geweest. Op deze plek moet je er gewoon vanuit gaan dat buitenmateriaal sneller slijt.

Wat er in de container gaat

Het grootste deel van de oude buitenlampen is weggegaan. Wat nog goed was, heeft een schoonmaakbeurt gehad en ligt ingepakt in een droge container bij het magazijn, niet meer in de open opslag waar de wind de hele winter doorheen blaast. Voor het voorjaar staat er een afspraak om de nieuwe armaturen te plaatsen voordat het terras weer opgebouwd wordt, zodat we niet in april op een ladder staan terwijl de eerste gasten al aanschuiven.

Ik ben benieuwd hoe het nieuwe materiaal er volgend jaar oktober bij hangt. Een collega van een paviljoen verderop vertelde dat hij zijn buitenverlichting tegenwoordig elk najaar fotografeert voordat hij hem demonteert. Dat ga ik ook doen. Ik had al een elektricien Scheveningen in mijn telefoon staan, nu staat er ook een map met foto’s van roestige schroeven naast.

Op de laatste dag zat ik even op een omgekeerde krat naar de Pier te kijken. Daar brandden de lampen gewoon door. Iemand daar heeft dit vraagstuk ook al eens opgelost.